Dość spontaniczna wycieczka. Dzień zmiany rozkładów jazdy napawał mnie trochę niepokojem, ale pociągi jeździły bardzo punktualnie. Pogoda nie zachęcała do szczególnych spacerów, więc skierowaliśmy kroki na Włodkowica, licząc, że może dostaniemy się do Peruwiany. Nie było nam dane. Niedaleko, na św. Antoniego natknęliśmy się na krvn. Miejsce lekko hipsterskie, dość zaniedbane, ale jednak z dobrym jedzeniem - znowu burger i winem (pomarańczowe!). Można potraktować ten lokal jako rezerwowy w razie zajęcia Peruwiany.
Po obiedzie jeszcze słodkie w kawiarni na Kiełbaśniczej i spektakl.
Tekst o teatrze, w którym nie ma teatru, albo raczej pole oddaje się widzom, od których oczekuje się, że będą aktorami. Nie, nie jest to spektakl, do którego wciąga się widzów. Między tymi, którzy wykupili bilety siedzą aktorzy, którzy ujawniają się przez niemal cały czas trwania spektaklu. Za mną siedziała aktorka, która ujawniła się chyba najpóźniej.
Tekst nie miał szczególnych walorów literackich. Przypisałbym go jakiemuś młodziakowi - studentowi. A tu okazuje się, że pan Fajfer parę lat starszy jest ode mnie. Kuba Kowalski, którego Calderon z Sopotu tak mi się podobał, tym razem może nie zawiódł, ale trochę rozczarował. Tak jakby trochę puścił ten spektakl samopas. Żaden z aktorów nie przekonał mnie, że jest jednym z nas - widzów. Może o to chodziło, że mieli być nieprzekonywający.
Najciekawsze w całym spektaklu zadanie należało do nas. Wyjście odbywało się poprzez scenę i kulisy. Gdzieś w głębi sceny mijaliśmy niewidoczną z widowni staruszkę - krawcową szyjącą na Łuczniku wielką kurtynę.
Po spektaklu na Kiełbaśniczej Kapka - czyli winiarnia. Rozczarowująca jednak jeśli chodzi o wina i zupełnie bez atmosfery.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz