Jarosław Thiel – dyrygent
Joanne Lunn – sopran
Terry Wey – alt
James Gilchrist – tenor (Ewangelista)
Ian Bostridge – tenor
Yannick Debus – baryton (Jezus)
Johannes Weisser – baryton
Chór NFM
Lionel Sow – kierownictwo artystyczne Chóru NFM
Izabela Polakowska-Rybska – współpraca z Chórem NFM
Chór Chłopięcy NFM
Małgorzata Podzielny – kierownictwo artystyczne Chóru Chłopięcego NFM
Wrocławska Orkiestra Barokowa
Wielkie święto muzyki, misteryjne, choć chyba już pozbawione u słuchaczy głębokich przeżyć religijnych. Patrząc na Jamesa Gilchrista można by uwierzyć, że jeszcze sami wykonawcy głęboko zanurzeni są w pasyjnym przekazie. Poza perfekcyjnym przygotowaniem, drobiazgową interpretacją i przejmującym efektem Gilchrist przeżywał całym sobą nawet te fragmenty, kiedy milczał. Wielka kreacja pomimo problemów wokalnych, które dawały się czasem wysłyszeć.
Wyróżniłbym również Terry'ego Weya, który dysponował nieskazitelną techniką i piękną jak na kontratenora barwą dźwięku. Erbarme dich było wykonane przejmująco i pięknie.
Pod względem brzmienia świetny był również Yannick Debus (Jesus).
Joanne Lunn udało się natomiast wprawić salę w największe skupienie. Podczas arii Aus Liebe will mein Heiland sterben akompaniowanej tylko przez flet solo na sali panowała absolutna cisza.
Koncert bardzo długo reklamowano nazwiskiem najsławniejszego w całej obsadzie Iana Bostridge'a. Fakt, iż miał technicznie chyba najtrudniejsze partie. Mimo to nie był najjaśniej lśniącą gwiazdą wieczoru. Wyraźnie męczył się, nie można powiedzieć, by brzmiał świeżo, choć pokazał, jak wydobyć potęgę brzmienia.
Cieszy fakt, że do Polski przyjeżdżają najlepsi wykonawcy Bacha. Większość - np. Gilchrist, Lunn - pracowała z Gardinerem. Cieszy, że jest w Polsce Jarosław Thiel, który niestrudzenie promuje rodzaj muzyki, jaki niekoniecznie cieszy się u nas szczególnym zainteresowaniem i osiąga wspaniałe efekty. Oby więcej koncertów bachowskich Thiela.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz