Narrator traci brata. Nie byli sobie bliscy, ale jednak samobójstwo skłania osobę snującą tę opowieść do refleksji, próby docieczenia motywów. Próbując rozwikłać tę zagadkę, narrator przypomina sobie przezwisko brata, które ten otrzymał w harcerstwie. Koala.
Czy takie "imię" może zdeterminować losy tego, który je nosi? Co wspólnego miał brat z australijskim torbaczem? Opowieść snuje się tu i płynnie przechodzi od teraźniejszości do wspomnień z dzieciństwa i do historycznych wydarzeń z kolonizacji Australii i odkrycia żyjących w koronach eukaliptusowych drzew zwierząt.
Samobójca jest pochowany za cmentarnym murem. Koale z racji leniwego trybu życia uznano za zwierzęta pośledniejszego rodzaju i godne tępienia. W trakcie polowań czy pożarów nie były w stanie uciekać. Zarówno ci, co targają się na własne życie, jak i powolne, niezdarne ssaki z Australii nie wpisują się w dominujący paradygmat aktywności, witalności, wiecznego ruchu.
Bärfuss zdaje się pytać, czy nie powinniśmy życiowego wycofania traktować z akceptacją.
Książka szwajcarskiego autora jest godna uwagi z powodu narracyjnej sprawności autora, obrazowego języka i ciekawego konceptu pozwalającego połączyć na pozór odległe tematy. Odczuwam jednak niedosyt, kiedy wydaje mi się, że historia zamieszczona na ledwie 100 stronicach, jest szkicem zaledwie i materiałem na wielkie epickie dzieło. Odkrywanie Australii, ho ho! Do tego ciekawy wątek współczesny. Nic z tego! Czuję, jakby tę książkę napisała właśnie taka wycofana koala. I oto złapano mnie w pułapkę. Przecież i takie "skromne" książki powstają, a ja żądam przygód i sześciuset stron...
Należy jednak pamiętać, że treść "Koali" Bärfuss oparł na własnych doświadczeniach rodzinnych. Książkę można zaś klasyfikować również jako esej. Jeśli więc, jako dzieło epickie, nie spełnia być może oczekiwań, to jako utwór z dziedziny eseistyki powinna zaspokoić wyrobionego czytelnika.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz