Osoby transpłciowe stanowią, jak można przeczytać po pobieżnym researchu w internecie, około 1proc. społeczeństwa. Ich doświadczenie i odczucia są zapewne trudne do zrozumienia przez cispłciową większość. Film Levana Akina próbuje zbliżyć widzów do tej mniejszości w ciekawy sposób. W centrum historii nie stoi bowiem ani Tekla, ani Evrim (transpłciowe kobiety), tylko Lia, emerytowana nauczycielka z Gruzji, która rusza do Stambułu, by odnaleźć wyrzuconą przed laty z domu transpłciową siostrzenicę (Teklę). Przed podróżą, która stanowi fabułę filmu, Lia musiała przebyć drogę wewnętrzną. Spotykamy ją bowiem w momencie akceptacji wyboru nieobecnej Tekli. Lia nikogo nie ocenia, chce po prostu odnaleźć krewną. Nie możemy jej również nazwać sojuszniczką LGBT. To co się liczy, to więzy rodzinne i świadomość, że zawiodło się bliską osobę. Pod koniec filmu Lia zdobywa się wszak na wyznanie, które znamy z innych obrazów poruszających tematykę tolerancji - żal, że lęk przed opinią otoczenia przeważył nad uczuciami do członka rodziny.
Tę wzruszającą historię znakomicie zagraną przez Mzię Arabuli (Lia) i Deniz Dumanli (Evrim) dopełniają piękne ujęcia tętniącego życiem Stambułu. Sekwencja na promie zmierzającym w stronę Złotego Rogu, w której kamera przemierza zakamarki pod pokładem, by wreszcie wydostać się na pokład jest niemal hipnotyczna. Plus klękajcie narody przed dzieciakiem, który gra na czymś podobnym do gitary i śpiewa na promie, a potem do kotleta gdzieś przy knajpianych ogródkach. Piękne!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz